Wyszukiwanie

XI. Po co wybieramy chrzestnych? Czy każdy może nim być? Kogo nazywamy świadkiem chrztu?

 

Prawo Kościoła wymaga, aby przyjmujący chrzest, jeśli to możliwe, posiadał chrzestnego. Dla każdego dziecka na­leży wybrać jednego chrzestnego lub chrzestną lub dwoje chrzestnych.

Zadania chrzestnego są w sposób jednoznaczny okreś­lone, ma on dorosłemu towarzyszyć w chrześcijańskim wta­jemniczeniu, a dziecko wraz z rodzicami przedstawić do chrztu oraz pomagać, żeby ochrzczony prowadził życie chrześcijańskie odpowiadające przyjętemu sakramentowi i wypełniał wiernie złączone z nim obowiązki. Można po­wiedzieć, że wymogi stawiane kandydatom na chrzest­nych wynikają z charakteru ich zadań. Jeżeli rzeczywiście mają być osobami odpowiedzialnymi za rozwój i życie wiary swego „chrześniaka”, sami muszą być dojrzałymi i przykładnymi świadkami wiary. Nie może więc dziwić, że Kościół stawia im wysokie wymagania. Wynikają one z troski o odpowiednie wychowanie religijne osoby ochrz­czonej, dokonujące siew sprzyjającej atmosferze dobrego przykładu dawanego przez najbliższych.

Zasadniczo wybór chrzestnych należy do rodziców dziecka, którzy oczywiście swoją decyzję mogą dowolnie konsultować. Zadaniem duszpasterza jest jedynie spraw­dzić, czy przedstawieni kandydaci spełniają warunki określone przez Kościół i jeśli nie ma zastrzeżeń, zatwier­dzić wybór rodziców.

Warunki te zawiera kan. 874 §1 Kodeksu Prawa Kano­nicznego. By móc być dopuszczonym do przyjęcia zadania chrzestnego, należy:

 

- być wyznaczonym przez przyjmującego chrzest (jeśli jest to możliwe), jego rodziców, tego, kto ich zastępu­je, a gdy go nie ma, przez proboszcza lub szafarza chrztu;

 

- posiadać wymagane do tego kwalifikacje oraz inten­cję pełnienia tego zadania;

              

- mieć ukończony szesnasty rok życia, chociaż biskup diecezjalny może określić inny wiek, a nawet pro­boszcz czy szafarz mogą dla słusznej przyczyny dopuścić wyjątek w tym względzie;

              

- być katolikiem, po I Komunii Św., bierzmowanym, prowadzić życie zgodne z wiarą i odpowiadające tej ważnej funkcji;

 

- nie być ojcem lub matką przyjmującego chrzest;

 

- być wolnym od jakichkolwiek kar kościelnych, zgod­nie z prawem wymierzonych czy deklarowanych.

 

W prawie partykularnym polskim stosujemy zalecenia Instrukcji duszpasterskiej Episkopatu o udzielaniu sakra­mentu chrztu świętego dzieciom, mimo że pochodzi ona jeszcze z 1975 roku. W myśl tej Instrukcji chrzestni po­winni:

 

- ukończyć 15 lat;

 

- być katolikami wyznającymi swą wiarę życiem zgodnym z nauką Kościoła - nie wolno więc dopusz­czać do pełnienia tej funkcji np. osób żyjących w związku niesakramentalnym czy młodzieży, która nie uczęszcza na katechizację. Wspomniana Instrukcja określa także pewne wyma­gania, jakie stawia Kościół duszpasterzom w relacji do po­tencjalnych chrzestnych. A mianowicie:

 

- powinni doradzać rodzicom, by szukali chrzestnych wśród bliższej rodziny i sąsiadów;

przeciwstawiać się zwyczajom zapraszania do podję­cia obowiązków rodziców chrzestnych przez ludzi przygodnych, dobrze sytuowanych, którzy prawdo­podobnie nie będą interesowali się wychowaniem religijnym dziecka;

 

- żądać, jeśli ich nie znają odpowiedniego świadectwa kwalifikacyjnego z parafii, w której kandydaci na ro­dziców chrzestnych mieszkają.

 

Do przyjęcia obowiązków chrzestnego może być po­wołany także wierny Kościoła prawosławnego, jeżeli:

 

- życzą sobie tego rodzice dziecka dla uzasadnionych powodów;

 

- jest zapewnione wychowanie dziecka w wierze ka­tolickiej;

 

- pierwszym chrzestnym jest katolik;

 

- kandydat został ochrzczony w Kościele prawosław­nym, którego wiarę wyznaje;

ukończył 15 lat.

 

Jeśli chodzi o chrześcijan innych wspólnot odłączonych, wyznających wiarę wspólnoty, w której zostali ochrzczeni, mogą oni być dopuszczeni do udziału w liturgii jako świad­kowie chrztu, a nie jako chrzestni. Warunki powołania na świadka chrztu są takie, jak przy dopuszczeniu chrzestnych z Kościoła prawosławnego. Świadek podpisuje akt chrztu wraz z rodzicami i chrzestnym.

Zadania świadka chrztu są inne niż chrzestnego. O ile chrzestny ma być gwarantem chrześcijańskiego wycho­wania osoby ochrzczonej, o tyle świadek chrztu może jedynie, w razie potrzeby, zaświadczyć, że chrzest rzeczy­wiście się odbył.

Przy takim rozumieniu zadania świadków chrztu wy­daje się możliwe, by w sytuacjach wyjątkowych były po­woływane do tej funkcji osoby, które np. żyją w związkach niesakramentalnych, zerwały w jakikolwiek sposób swoją więź z Kościołem, mimo że były ochrzczone, a nawet osoby nieochrzczone deklarujące się jako ateiści. Wydaje się to do przyjęcia, ponieważ świadek chrztu jest jedynie osobą która może potwierdzić fakt udzielenia chrztu, a więc nie kimś, kogo brak miałby wpływ na ważność czy godziwość udzielanego sakramentu.




Święta

Czwartek, XIX Tydzień zwykły
Rok B, II
Dzień Powszedni albo wspomnienie św. Stefana Węgierskiego

Licznik
Liczba wyświetleń strony:
58573
Dźwięk

Brak pliku dźwiękowego

Statystyki

Brak własnych statystyk