Wyszukiwanie

c.d.

       Transnistria stała się rodzajem kolonii karnej dla deportowanych Żydów. 14 stycznia 1943 r., na skutek apelu przewodniczącego szwajcarskich organizacji żydowskich, przekazanego przez nuncjusza w Bernie, a przedstawiającego ciężkie warunki Żydów w Rumunii, Maglione po raz kolejny polecił nuncjuszowi w Bukareszcie zajęcie się „złagodzeniem tych środków, tak przeciwnych moralności chrześcijańskiej”. W odpowiedzi z 14 lutego Cassulo ostrzegał, że są ludzie, którzy starają się niweczyć dobre intencje rządu, na przykład minister do spraw wyznań, który przeciwstawia się temu, co zdecydował wicepremier Michaił Antonescu. Nuncjusz ponownie interweniował u ministra, który natychmiast kazał zaprzestać działań naruszających prawa Kościoła. Cassulo przedstawił mu również niepokoje środowisk żydowskich o ich braci rasowych, wywiezionych do Transnistrii. Minister Antonescu odpowiedział mu, że „sam o tym myśli i że nie ma zamiaru stać się prześladowcą, dlatego - jeżeli zajdzie potrzeba - będzie interweniować, by przywrócić porządek”. Zwierzchnik wspólnoty żydowskiej w Rumunii przyszedł dwa razy podziękować Nuncjuszowi za pomoc i za ochronę, jakiej udzieliła jego współwyznawcom Stolica Apostolska.

 Aby udowodnić, że Rumunia nie miała nic do ukrycia, Nuncjusz został upoważniony do złożenia wizyty internowanym w Transnistrii. Udał się najpierw do Odessy, stamtąd do Chisinau, stolicy Bessarabii i miasta, które zamieszkiwała niegdyś znaczna liczba ludności żydowskiej, ale które zostało spalone i zniszczone. Następnie pojechał do Czerniowców, później do Mohylewa, odwiedzając wszędzie obozy internowanych żydowskich więźniów wojennych. Nuncjusz powrócił do Bukaresztu na początku maja 1943 r.

 19 maja po swojej wizycie w Transnistrii Cassulo napisał do ministra spraw zagranicznych, by zwrócić jego uwagę na szczególnie niepokojące przypadki, a zwłaszcza na dzieci. Pośród Żydów deportowanych do Transnistrii było 8.000 sierot, z których 5.000 straciło ojca i matkę. Czy nie jest możliwe zabranie ich do Rumunii, aby umożliwić im ewentualnie emigrację do Palestyny? W trakcie oczekiwania mogłyby przebywać u rodzin żydowskich. Był to plan Fildermanna, który spotkał się w latach 1943-1944 z mocną opozycją i prawdziwym sabotażem. Cassulo przedstawił komisarzowi do spraw żydowskich sugestie przywódców żydowskich i odniósł wrażenie, że ten był do nich dobrze usposobiony. Nawet go zapewnił, „że duża liczba sierot zostanie wysłana do Palestyny”. Jednak do 6 września nic nie zrobiono w sprawie dzieci, a Antonescu powiadomił Cassulo, że żaden konkretny plan transportu dzieci z Transnistrii nie został przedstawiony.

 

c.d.n.

Święta

Wtorek, II Tydzień zwykły Rok B, II Dzień Powszedn

Liturgia słowa

Czytania:

  • Ewangelia:

Licznik
Liczba wyświetleń strony:
7429
Dźwięk


Statystyki

Brak własnych statystyk