Wyszukiwanie
Święta

Czwartek, I Tydzień Wielkiego Postu
Rok B, II
Święto katedry św. Piotra Apostoła

Licznik
Liczba wyświetleń strony:
10955

2.    

Święta Dziewico, prawdziwie Matko odwieczne­go Słowa, które wstąpiło w nasze ciało i w nasz los, Niewiasto, któraś w wierze i w swoim błogosławio­nym Synu otrzymała zbawienie nas wszystkich, a więc Matko wszystkich odkupionych, zawsze żyjąca w ży­ciu Boga, bliska nam, bo zjednoczeni z Bogiem są nam najbliżsi. 

W podzięce odkupionych wysławiamy wieczne mi­łosierdzie Boże, które Cię zbawiło. Łaska uświęcająca wyprzedziła Twoje istnienie i nigdy Cię już nie opu­ściła. Postępowałaś drogą wszystkich dzieci tej ziemi - wąskimi ścieżkami, które zdają się bez celu wić poprzez ten czas, drogami zwyczajności i cierpień, aż do śmierci. Ale były to drogi Boże, ścieżki wiary i bezwa­runkowego „niech mi się stanie według twego słowa”. W momencie, który już nigdy nie zaniknie, lecz zosta­nie zachowany po wszystkie wieki, Twoje słowo stało się słowem ludzkości, a Twoje „tak” przemieniło się w „Amen” całego stworzenia jako odpowiedź na Boże „tak”. I przyjęłaś w wierze i w swoim łonie Tego, któ­ry jest zarazem Bogiem i Człowiekiem, Stwórcą i Stwo­rzeniem, niezmienną, nie podlegającą losowi szczęśli­wością i gorzkim, śmierci przypisanym losem tej zie­mi: Jezusa Chrystusa, naszego Pana. Powiedziałaś „tak” dla naszego zbawienia. Za nas wyrzekłaś to fiat jako niewiasta z naszego własnego rodu. Dla nas przyjęłaś i zawarłaś w swoim łonie i w swojej miłości Tego, w którego jedynie imieniu istnieje w niebie i na ziemi zbawienie.

Dźwięk

Brak pliku dźwiękowego

Statystyki

Brak własnych statystyk